Βρισκόμαστε σε μιαν εποχή όπου η αντίστροφη μέτρηση για τον ερχομό της δικτατορίας πλησιάζει στο τέλος της. Τα τραγούδια του Μίκη Θεοδωράκη επισήμως και ανεπισήμως βρίσκονται «στο γύψο», ενώ στις μπουάτ της Πλάκας το «Νέο Κύμα» έχει κάνει δυναμικά την εμφάνισή του.

Όσον αφορά το λαϊκό τραγούδι, η κατάσταση παραμένει στάσιμη. Ναι μεν μεσουρανούν οι μεγάλοι εκπρόσωποί του (Καζαντζίδης, Μπιθικώτσης, Γαβαλάς κ.α.), αλλά δεν υπάρχει αυτό το «κάτι» που θα του δώσει τη δυνατότητα να κάνει κάποια βήματα παραπάνω. Τότε, εμφανίζεται στο προσκήνιο ο Άκης Πάνου που ως τότε ήτανε γνωστός κυρίως ως σολίστ του μπουζουκιού σε διάφορα νυχτερινά κέντρα…

Τα πρώτα του τραγούδια γράφονται σε μουσική του Νίκου Καρανικόλα, όμως σιγά-σιγά αρχίζει κι ο ίδιος να γράφει ολοκληρωμένα κομμάτια. Η Columbia είναι εκείνη που τον πείθει να υπογράψει συμβόλαιο αποκλειστικής συνεργασίας και του δίνει τον «αφρό» των λαϊκών ερμηνευτών που διαθέτει στις τάξεις της.

Την εποχή εκείνη, η καριέρα του Στράτου Διονυσίου βρίσκεται σε πτωτική πορεία. Παρά το ελπιδοφόρο κι επιτυχημένο ξεκίνημά του, η εταιρεία τον έχει παραγκωνίσει καθώς έχει ρίξει όλο το βάρος της στο έντεχνο λαϊκό τραγούδι που εκφράζεται από τον Μίκη Θεοδωράκη, τον Μάνο Χατζιδάκι κι εν συνεχεία τον Σταύρο Ξαρχάκο. Έτσι, τα δισκάκια που ηχογραφεί περνάνε σχεδόν απαρατήρητα και δε δημιουργούνε την παραμικρή εντύπωση. Βλέποντας αυτή την κατάσταση, ο Διονυσίου ζητά να φύγει από την Columbia η οποία αρνείται να τον αποδεσμεύσει και του δίνει την ευκαιρία να παίξει το τελευταίο χαρτί καθιέρωσής του. Του προτείνει να συνεργαστεί με τον Άκη Πάνου…

Έτσι, το 1967 ο Μακεδόνας ερμηνευτής ηχογραφεί τα πρώτα τραγούδια του συνθέτη και στιχουργού, με την «Αχαριστία» να κάνει αίσθηση. Ωστόσο, το 1968 έρχονται οι δύο πρώτες μεγάλες επιτυχίες των δυο τους: «Και τι δεν κάνω» και «Γιατί καλέ γειτόνισσα». Από εκεί και πέρα, το έδαφος έχει καλλιεργηθεί και μέχρι το 1972 ο Άκης Πάνου και ο Στράτος Διονυσίου το «σπέρνουνε» με πολλές και διαχρονικές στιγμές. Ωστόσο, έκτοτε δε συνεργαστήκανε ποτέ ξανά και μάλιστα ο τραγουδιστής έλεγε χρόνια αργότερα ότι ο δημιουργός δε μπορούσε ν’ αντιληφθεί ότι έπρεπε να κάνει ορισμένους συμβιβασμούς για να παραμείνει στην πρώτη γραμμή. Αυτές οι διαφωνίες τους απομάκρυναν, το έργο τους όμως έμεινε στην ιστορία…

Συνολικά ο Διονυσίου ηχογράφησε 23 τραγούδια του Πάνου, αρκετά από τα οποία ακουστήκανε και σε κινηματογραφικές ταινίες της εποχής. Αυτά κατά χρονολογική σειρά είναι τα εξής:

1967: «Αχαριστία», «Μην κατέβεις στο λιμάνι», «Ασ’ τη να φύγει», «Δεν υπάρχει κανείς», «Μια γυναίκα», «Η αλήθεια είναι πικρή».

1968: «Και τι δεν κάνω», «Γιατί καλέ γειτόνισσα», «Σε μια ξένη κοινωνία», «Τίποτα».

1969: «Του κόσμου το περίγελο», «Πήρα τα μάτια μου», «Φεύγω», «Θα ρίξω ροδοζάχαρη».

1970: «Χαρά σ’ αυτόν που σ’ έχει», «Αν ήτανε κυρία».

1971: «Να είχα το κουράγιο», «Εγώ καλά σου τα ‘λεγα», «Φέρτε το παιδί του χάρου», «Σε λίγο».

1972: «Ήταν ψεύτικα», «Στο σταθμό του Μονάχου», «Ομορφιά».

ΤΑΣΟΣ ΚΡΙΤΣΙΩΛΗΣ