Η μεγάλη εμπορική και καλλιτεχνική επιτυχία του άλμπουμ «Υποκρίνεσαι» το 1980 επανέφερε δυναμικά στο προσκήνιο τον Στράτο Διονυσίου, έπειτα από αρκετά χρόνια στα οποία ο σπουδαίος λαϊκός ερμηνευτής κινούταν μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας. Έτσι, τόσο ο ίδιος αλλά και η εταιρεία του («Μίνως Μάτσας και Υιός») είχανε σκοπό ο επόμενος δίσκος να είναι καλύτερος του προηγούμενου και να συνεχιστεί η ανοδική πορεία του καλλιτέχνη.

Ο Σπύρος Ράλλης -τότε παραγωγός του Διονυσίου- ζήτησε από τον Θανάση Πολυκανδριώτη να γράψει κάποια τραγούδια και για το καινούργιο άλμπουμ, όπως είχε κάνει τόσο στο «Υποκρίνεσαι» όσο και σε παλαιότερες δουλειές του Στράτου με εξαιρετική επιτυχία («Βραδιάζει», «Γιατί Θεέ μου η ζωή» κ.α.). Αυτός δέχτηκε και απευθύνθηκε στον σχεδόν μόνιμο συνεργάτη του εκείνη την εποχή Γιάννη Πάριο για να του δώσει στίχους. Τότε, το συγκεκριμένο «δίδυμο» είχε γεμίσει επιτυχίες όχι μόνο τον Διονυσίου, αλλά και πολλούς τραγουδιστές με τις δημιουργίες του («Τελειώσαμε λοιπόν» με τη Χριστιάνα, «Να ‘μαι» με τη Μαρινέλλα κ.α.) και είχε «δέσει» αρμονικά μεταξύ του.

Ο Πάριος στις αρχές του 1981 είχε γράψει το «Τα πήρες όλα» κατά τη διάρκεια της πτήσης Αθήνα-Νέα Υόρκη κι έδωσε τους στίχους στον Πολυκανδριώτη, ο οποίος όμως εκείνη την εποχή αντιμετώπισε ένα σημαντικό πρόβλημα υγείας. Εξαιτίας της καθημερινής ενασχόλησής του με το μπουζούκι στα νυχτερινά κέντρα και στα στούντιο ηχογραφήσεων, έπαθε μια μεγάλη ζημιά στο χέρι του και οι γιατροί του είχαν απαγορεύσει να παίζει, τονίζοντάς του μάλιστα ότι πολύ δύσκολα θα έπιανε ξανά μπουζούκι.

Όπως εξομολογήθηκε ο ίδιος πολλά χρόνια αργότερα, μέσα στην απογοήτευση και τη θλίψη του εκείνο που τον κράτησε «ζωντανό», ήταν η προσπάθειά του να γράψει τη μουσική του «Τα πήρες όλα». Σιγά-σιγά, νότα-νότα και παίζοντας μόνο με το δάχτυλο κατάφερε να ολοκληρώσει το κομμάτι κι εν συνεχεία, εκλήθη ο Διονυσίου να το ακούσει. Ωστόσο, το τραγούδι δεν του άρεσε καθόλου και χαρακτηριστικά είπε στον συνθέτη: «Τι είναι αυτό; Γράψε μου καμιά βαριά ζεϊμπεκιά κι άσε τα αυτά». Καταλυτική ήταν η παρέμβαση του διευθυντή της εταιρείας Μάκη Μάτσα, ο οποίος ήτανε παρών στην ακρόαση και του είπε: «Στράτο, δεν έχεις δίκιο. Αυτό θα γίνει μεγάλο τραγούδι».

Με τα πολλά, ο Διονυσίου μπήκε στο στούντιο να το ηχογραφήσει. Ωστόσο, η ερμηνεία του δεν άρεσε στον Γιάννη Πάριο που ήτανε παρών και του είπε: «Στράτο, το τραγούδι δε λέγεται έτσι». Εκείνος, γύρισε και τον ρώτησε με το γνώριμο ύφος του: «Και πώς λέγεται δηλαδή, ρε πιτσιρικά;». «Θα μπω να το πω εγώ. Άκουσέ το και θα καταλάβεις». Έτσι, ο Πάριος ερμήνευσε το τραγούδι το οποίο γράφτηκε σε μια κασέτα. Ο Διονυσίου την πήρε και είπε: «Δώστε την και αύριο θα ξανάρθω να το πω. Θα πάω μια βόλτα με το αυτοκίνητο μέχρι τη Θεσσαλονίκη και θα γυρίσω».

Σε όλη τη διάρκεια της διαδρομής, είχε την κασέτα στο μαγνητόφωνο του αυτοκινήτου. Την άκουγε και την ξανάκουγε, μέχρι που κατάλαβε τι ήταν αυτό που ήθελε ο Πάριος. Έτσι, την επόμενη μέρα που επέστρεψε στην Αθήνα, μπήκε στο στούντιο και το ερμήνευσε συγκλονιστικά, έχοντας τη Λίτσα Διαμάντη στις δεύτερες φωνές. Ο ίδιος ο Πάριος ομολόγησε αργότερα ότι είχε μείνει άναυδος από τον τρόπο με τον οποίο το τραγούδησε ο Στράτος, καθώς ήταν και πάλι παρών στο στούντιο.

Φυσικά, δε χρειάζονται σχόλια για το συγκεκριμένο τραγούδι. Έγινε αμέσως τεράστια επιτυχία και ήτανε το «όχημα» ώστε το άλμπουμ στο οποίο περιλήφθηκε («Όλα είναι δανεικά», Νοέμβριος 1981) να ξεπεράσει σε πωλήσεις τις 100.000 αντίτυπα. Μέχρι και σήμερα δεν έχει σταματήσει ν’ ακούγεται και σίγουρα είναι ένα από τα «σήματα κατατεθέντα» του αξέχαστου Στράτου Διονυσίου. Τάσος Κριτσιώλης για το RADIOGREECE